Gepost op

De Liefde voor twee bomen | Hussein Habasch

Syrie
Syrië na een bombardement in 2018

De liefde van twee bomen

Twee bomen waren waanzinnig op elkaar verliefd
De wraakzuchtige houthakker
Hakte hun stammen af
En nam ze mij naar zijn huis
Bij toeval ontmoetten de twee bomen elkaar in de haard
Ze omhelsden elkaar vreugdevol
En verbrandden samen.

HUSSEIN HABASCH

(1970) Afrin, Kurdistan
Vertaling Muna Zinati – Germain Droogenbroodt

Gepost op

Vredesspelletjes | Peter Schüt | Duitsland

Peter Schüt

VREDESSPELLETJES

De kinderen op de binnenplaats
speelden oorlog,
ze speelden hun oorlog
luid en schel.
Vanuit het venster
riep ik ze toe:
speel toch eens vrede!
Ik hoopte dat ze dan
minder lawaai zouden maken.
De kinderen beneden

op de binnenplaats waren enthousiast:
Laat ons vrede spelen!
Brulden ze
als uit één mond.
En ze overlegden
wat te doen,
gisten en maakten
alweer ruzie
en dan riep
een ukkepuk
naar mijn raam toe:
oom, hoe speelt men vrede?

PETER SCHÜTT

(Duitsland, 1939–)

Uit. „Wenn das Eis geht, Ein Lesebuch zeitgenössischer Lyrik, Deutscher Taschenbuch Verlag“
Vertaling Germain Droogenbroodt

Gepost op

Kerstnacht | Henri Van Nieuwenborgh | België

Kerstnacht

“It would be lonely this Christmas”
speelt de jukebox in een bar.
De muziek entertaint gevoelens
bij iemand die in de nacht van het jaar
bedelt om liefde, angst
om het eenzaam zijn.

Een zwarte blouse met
bh-bandjes er doorheen
verlokking in een ander bed
de strop die dicht trekt
bij iemand die in de nacht van het jaar
verschraalde liefde zoekt, angst
om het eenzaam zijn.

“Alles slaapt, eenzaam waakt”
galmt door een kerk
priesters met hondenogen, blikken
naar de glibberige weg van de hemel
een nachttrein verliest vaart en fluit
in de nacht van het jaar
onzekere liefde, angst
om het eenzaam zijn.

Turende koplampen, eindeloze baan
goedkope sigaretten, de ochtend gloort
geen onachtzaamheid, smetteloos de rit.
Straks op zoek naar cockpitliefde
in de nacht van het jaar, angst
om het eenzaam zijn.

Meer informatie

Website van de auteur

Gepost op

Of waren het er negen | Idea Vilariña | Uruguay

De kus august rodin
De kus – Auguste Rodin

Of waren het er negen

Misschien hadden we slechts zeven nachten
Ik weet het niet
ik heb ze niet geteld
Hoe had ik het ook gekund.
Misschien waren het er maar zes
of waren het er negen.
Ik weet het niet
maar ze waren zoveel waard
als de langste liefde
Misschien
waren het vier of vijf nachten zoals deze
Misschien
kan men leven
zoals een eindeloze liefdesnacht
een leven lang.

IDEA VILARIÑO,

URUGUAY (1920 –2009)
Idea Vilarino
Uit “Idea Vilariño, Poesía Completa”, Cal y Canto s.r.l., Montevideo, Uruguay
Vertaling: Germain Droogenbroodt

Gepost op

Herbst – Herfst | Rose Ausländer | Duitsland

Auch im Herbst

Herbst

Singen die Vögel
dies auserwählte Volk
Wir Maskenträger
haben verlernt
zu lauschen
dem Amselgespräch
und der innern Musik
Herbst
der freundliche Feind
Leg deinen Raum
in den Rahmen
der Zeit.

 

Herfst

Ook in de herfst
zingen de vogels
dat uitverkoren volk
Wij maskerdrager
hebben verleerd
te luisteren
naar het gesprek van de merels
en de innerlijke muziek
Herfst
de vriendelijke vijand
Leg jouw ruimte
in het raam
van de tijd.

Omdat er niets mooiers bestaat | Rose Ausländer

Gepost op

Venster III | Inès Blanca | Colombia

Antoine Bourdelle
Antoine Bourdelle, 1861 – 1929

VENSTER III

Jij, kleine troubadour
die de ochtenden opent
zeg me: als de kerselaar sterft
zal je dan bij dageraad weer vrolijk
aan mijn raam komen fluiten?
Jij, gevederde vogel
jij ziet me niet, maar ik hoor je…
Wie heeft jou de noten
en de arpeggio’s van je lied geleerd?
Voor wie is jouw nachtelijke triller bestemd?
Is het jouw gebed misschien
om afscheid van de dag te nemen
of zou je zo eenzaam zijn?
Kom, ik wil jouw nest zijn,
kom zonder angst van je tak,
vervoeg mijn eenzaamheid
bij het uitstervend vuur
van deze winternacht.

Inès Blanca

Colombia
Vertaling: Germain Droogenbroodt

Gepost op

Guido Belcanto | Henri van Nieuwenborgh | België

Guido Belcanto

 

Met witte manen

fier als een volbloedpaard

brengt hij zijn liefdesevangelie

over die zwoele zomeravond

bloemen in haar blonde haar

zij, mooier dan een moviestar.

 

Zijn songs gepassioneerd

verslaafd aan ’t vrouwenlichaam

’t verschroeiende genot van

tietjes en rossige bosschages

de zuigende kracht van vagina’s

en bloedmooie Marina’s.

 

Na die one night scharrel

de coïtus blues

liederlijke werveling

over viriele liefdes

geen zonde die hij nooit beging

zoete golf van herinneringen

in chansons aan prille meisjes

onder het zeildoek van de botsauto’s.

 

Ooit de droeve straatzanger

nu koning van het levenslied.

Kobaltkleurige nagellak in nachten

waarin hij ’t vrouwenkleed droeg

half een man en half een vrouw

alle gradaties tussen liefde en trouw.

https://www.boekenroute.nl/gasten/gtn1Boek.aspx?BoekID=60195

 

 

Gepost op

Geleefd | Pascal van Boxtel | Nederland

Geleefd

Als alles gezegd is,

je moe bent van het harde werken,

dan op een dag komt de stilte.

Luister!

Ze vertelt je over de prachtige mens die je bent.

Kwetsbaar

Waardevol

Leef je leven!

Beleef het, voel het, met je hart.

Je bent een rijk mens,

terugkijkend zie je pas hoe rijk.

Geef het de tijd,

dan zal het zich aan je bekend maken.

Pascal van Boxtel

https://www.bol.com/nl/p/hart-voor-elkaar/1001004007243132/

 

 

 

 

Gepost op

Les mouettes | Jules Lemaître (1853–1914) | Frankrijk

 

Par les couchants sereins et calmes, les mouettes

Vont mêlant sur la mer leur vol entrecroisé:

Tels les gris souvenirs pleins de douceurs secrètes

Voltigent dans un cœur souffrant, mais apaisé.

 

L’une dans les clartés rouges et violettes

Dort, ou languissamment fend le ciel embrasé;

Une autre, comme un trait, plonge aux ondes muettes

Ou se suspend au flat lentement balancé.

 

Nul oiseau vagabond n’a de plus longues ailes,

De plus libres destins, ni d’amours plus fidèles

Pour le pars des flots noirs, cuivrés, bleus ou verts.

 

Et j’aime leurs ébats, car les mouettes grises

Que berce la marée et qu’enivrent les brises

Sont les grands papillons qui butinent les mets.

 

De meeuwen

 

Boven de kalme zee in ’t westen gaan de meeuwen,

waar vliegend zij steeds andere patronen weven;

zo zullen zacht en grijs herinneringen sneeuwen

in een geslagen hart en het weer vrede geven.

 

Eén zit in ’t rood van de ondergaande zon te geeuwen

en slaapt, of blijft in vuren luchten langzaam zweven.

Een ander hoor je boven zwijgend water schreeuwen,

duikt onder als een pijl of wordt kalm voortgedreven.

 

Geen vogel die met zulke brede vleugels vliegt,

met zoveel vrijheid en zo trouw op winden wiegt

boven de golven, koperkleurig, blauw en groen.

 

Ik hou van dat gestoei, want grijze meeuwen doen

de winden waaien, gaan met de getijden mee

als grote vlinders boven bloemen van de zee.

Uit: Van Parijs naar de Parnassus – Franse sonnetten uit de negentiende eeuw

verzameld, vertaald en ingeleid door Fred van Enske

https://www.bol.com/nl/p/van-parijs-naar-de-parnassus/9200000001047211/

 

 

 

Gepost op

In autumn moonlight | Robert Bridges | Verenigd Koninkrijk

In autumn moonlight

 In autumn moonlight, when the white air wan

Is fragrant in the wake of summer hence,

’Tis sweet to sit entranced, and muse thereon

In melancholy and godlike indolence:

When the proud spirit, lull’d by mortal prime

To fond pretence of immortality,

Vieweth all moments from the birth of time,

All things whate’er have been or yet shall be.

And like the garden, where the year is spent,

The ruin of old life is full of yearning,

Mingling poetic rapture of lament

With flowers and sunshine of spring’s sure returning;

Only in visions of the white air wan

By godlike fancy seized and dwelt upon.

 

In najaars maanlicht

In najaars maanlicht als de bleke lucht

nog nageurt van voorbije zomertijd,

mijmer je wat, verrukt, en raakt een zucht

van weemoed in je goddelijk nietsdoen kwijt;

wanneer de trotse geest, in slaap gewiegd

door de pretentie van onsterflijkheid,

de wereld overziet en vrijuit vliegt

langs al wat was en komt in later tijd.

Als in de tuin, waarin het jaar vergaat,

het leven stervend vol verlangen staat

en ’t klagen van de dichter zich vermengt

met weten dat de zon weer lente brengt,

alleen in dromen van de bleke lucht

verneem je en bewaar je dit gerucht.

 

ROBERT BRIDGES (1844–1930)

Engelse dichter, toneel- en prozaschrijver. Vanaf 1913 was hij de Britse Poet Laureate.

https://www.poetryfoundation.org/poets/robert-bridges