Vjatsjeslav Koeprijanov – Stilte spreekt tussen woorden

Vjatsjeslav Koeprijanov

Datum: 16-03-2026
DoorRené Bouman

De Russische dichter Vjatsjeslav Koeprijanov schrijft poëzie zonder rijm, maar vol kracht. Met eenvoudige woorden onthult hij grote ideeën over mens, angst, verbeelding en waarheid. Zijn gedichten verrassen, ontroeren en zetten je stil aan het denken.

Omslag van de bundel De papieren leugen met Russische poëzie

Tranen

Ik ween
omdat niemand
kijkt
ik ween
omdat niemand
luistert
ik ween
omdat niemand gelooft
in tranen
ik ween
omdat alles
voorbij gaat
ook
het wenen.

Vjatsjeslav Koeprijanov (1939)

Pasfoto Koeprijanov dichter Russische poëzie

 

Een dichter uit Siberië

In het verre Siberië, waar winters hard zijn en stilte diep klinkt, werd in 1939 een dichter geboren.
Zijn naam: Vjatsjeslav Koeprijanov.

Hij zag het levenslicht in Novosibirsk, een stad van sneeuw, spoorlijnen en lange horizonten.
Vandaag woont hij in Moskou.

Maar zijn reis begon niet met eigen gedichten.
Hij begon als luisteraar.

De stemmen van andere dichters

Koeprijanov vertaalde eerst de stemmen die hem voorgingen.
Hij bracht het werk van Novalis, Rainer Maria Rilke en Hugo von Hofmannsthal naar het Russisch.

Ook de scherpe woorden van Bertolt Brecht en Günter Grass kregen door hem een nieuw leven.
Zelfs de poëtische experimenten van Hans Arp en de geëngageerde stem van Erich Fried.

En hij keek verder.
Over de oceaan.

Uit het Engels vertaalde hij de vrije verzen van Walt Whitman en de krachtige taal van Carl Sandburg.

Trouwe rebel

Koeprijanov staat stevig in de traditie van de grote Russische poëzie.
Maar hij brak met één oude wet.

Rijm en metrum liet hij los.
Bewust.

Die keuze was minder revolutionair dan het lijkt.
Want zelfs Alexander Pushkin voorspelde ooit dat Russische poëzie zich ooit van rijm zou bevrijden.

Koeprijanov deed precies dat.

Eenvoud onthult diepe waarheid

De kracht van eenvoud

Zijn gedichten lijken eenvoudig.
Maar onder die eenvoud schuilt een diepe gedachte.

Hij schrijft over kleine dingen.
Een traan.

Over grote emoties.
Angst, medelijden, ijdelheid.

En soms gewoon een glimlach.

Zijn wereld is breed.
Van Diogenes tot Odysseus.

Van oude verhalen naar de mens van vandaag.

Poëzie als speelplaats

In zijn gedichten kan alles gebeuren.
Poëzie wordt een speelplaats voor de verbeelding.

Hij geeft les in aardrijkskunde.
Maar ook in tekenen en grammatica.

Hij leert je hoe je een pinguïn wordt.
Of een giraf.

Misschien een mol.
Of een uil.

Soms zelfs een krokodil of een stekelvarken.

En ergens, tussen die regels, klinkt het lied van de tijger.
Van de wolf.

Van de beer.

De schaduw van de wereld

Maar zijn poëzie is niet alleen speels.
Er zit ook schaduw in.

Hij schrijft over geschiedenis.
Over de post.

Over een alternatieve aardrijkskunde van de wereld.

En ergens staat een standbeeld.
Voor de onbekende malloot.

Ondertussen verkleurt de papieren leugen langzaam geel.
Zoals papier altijd vergeelt.

Maar geweerlopen, knuppels en gevangenistralies werpen hun zwarte schaduw.
En branden dieper dan woorden.

Lees de De papieren leugen
Geniet ervan.